در دهه ی 1960 ، موسیقی سیاهان اغلب سول(soul) نامیده می شد. اصطلاحی که بر حالت پر احساس، منشاء مذهبی و ارتباط این سبک با جماعت سیاهان تاکید دارد.
جیمز براون(James Brown)، ری چالز(Ray Charles)و آرثا فرانکلین(Aretha Franklin) از هنرمندان سبک سول هستند. گونه ای از موسیقی سول که آمیزه ای از سبک «ریتم و بلوز» و موسیقی مردم پسند است با نام موتاون-نام یک کمپانی ضبط صفحه در دیترویت- شناخته می شود.
سبک موتاون به شایستگی تمام به عنوان «آمیزه ای از ریتم های آواز مذهبی سیاهان، هارمونی های مدرن، ملودی های ملایم و شعر های درخشان آوازی» توصیف شده است. گروه Diana Ross and the Supremes و استیوی واندر (Stevie Wonder) – که نخستین قطعه ی بسیار محبوب او در 1963 ، هنگامی که فقط سیزده سال داشت، به اجرا در آمد- از ستارگان موتاون هستند.
در 1964 با سفر بیتل ها (the Beatles) (گروهی انگلیسی) به امریکا، فصل تازه ای در تاریخ راک گشوده شد. گروه بیتل ها و Rolling Stones (که آن نیز انگلیسی بود) بر عرصه ی موسیقی مردم پسند ایالات متحد استیلا یافتند. موسیقیدانان راک در یال های میانی و پایانی دهه ی 1960 با تاثیر پذیری از آن ها، در قلمرو گسترده تری از منابع به کاوش صداها و ایده های موسیقایی پرداختند. این موسیقیدانان به تجربه ی جلوه های الکترونیک، سازهای «کلاسیک» و غیر غربی،گام ها، توالی های آکوردی و ریتم هایی نامتعارف دست زدند.
در دهه ی 1960 راک همچنین به جذب عناصر موسیقی عامیانه پرداخت و شعر آواز های آن اغلب مرتبط با موضوع های روز مانند جنگ و نابرابری های نژادی بود. محرک این تحول، موفقیت باب دیلن (Bob Dylan)، آواز نویس و آوازخوان بود که آواز او به نام Blowin’ in the Wind –در اعتراض به تعصب نژادی – چکیده ی احساسات بسیاری از جوانان بود.